{"id":548,"date":"2026-09-03T10:22:50","date_gmt":"2026-09-03T10:22:50","guid":{"rendered":"https:\/\/valentineplaisier.com\/?page_id=548"},"modified":"2026-09-03T10:48:16","modified_gmt":"2026-09-03T10:48:16","slug":"ryukan-nl","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/ryukan-nl\/","title":{"rendered":"Ry\u016bkan nl"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t
\n \t\t\t

Ry\u016bkan<\/strong><\/p>\n\t\t\t\t\t

<\/p>\n\t\t\n<\/div>\n

\n \t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Haruka drukte haar wang tegen de glazen deuren. Binnen was het donker, op een paar knipperende lampen na. Ze zag opa zitten, precies zoals ze hem zich herinnerde: zijn rug licht gebogen, handen losjes op het toetsenbord en zijn hoofd voorover gezakt alsof hij elk moment in het scherm kon vallen.<\/p>

Net op dat moment begonnen de ramen zachtjes te trillen. Haruka schrok en trok haar hoofd snel terug. Er bleef een vage, vettige afdruk van haar wang achter op het glas.<\/p>

\u201cNiet schrikken, het zijn slechts wat kleine trillingen,\u201d zei haar moeder, die haar opving toen ze van schrik achteruit deinsde. De deuren, die normaal vanzelf opengleden, duwde haar moeder met moeite open.”<\/p>

Haruka wurmde haar kleine lichaam erdoorheen en stormde op haar opa af.<\/p>

\u201cH\u00e9, ojiisan, hallo! Word eens wakker, slaapkop!\u201d riep ze, terwijl ze kleine sprongetjes maakte om boven de balie uit te komen.<\/p>

\u201cH\u00e9 Haruka, leuk je weer te zien!\u201d zei opa met een glimlach, terwijl hij zich met moeite uit zijn stoel werkte.<\/p>

Ze blies haar wangen op en zette haar handen in haar zij. \u201cNou ojiisan, als je het echt zo leuk vindt, dan mag je zelf ook wel eens langskomen,\u201d plaagde ze.<\/p>

\u201cHaruka\u2026\u201d Opa keek even weg, krabbelde aan zijn achterhoofd en fronste. \u201cJe weet dat dat niet zo makkelijk is.\u201d<\/p>

Ze schoot in de lach en omarmde haar opa, die liefdevol door haar gitzwarte haren streek.<\/p>

\u201cBen je weer opgeroepen?\u201d vroeg opa die zijn aandacht nu wendde tot zijn dochter.<\/p>

\u201cJa, het komt nu wel heel dichtbij Tokio,\u201d antwoordde ze, en gaf haar vader een kus op zijn wang. Met een bezorgde blik keek ze langs hem heen. Richting de donkere gangen van het muzeum die slechts verlicht werden door het laatste daglicht. \u201cWerkt de noodgenerator niet meer die ik je had gegeven?\u201d<\/p>

\u201cDrie, twee, \u00e9\u00e9n\u2026\u201d zei opa, terwijl hij aftelde en naar de lampen wees. \u201cTja, wij oudjes hebben soms wat opstartproblemen.\u201d<\/p>

Zijn dochter overhandigde hem een rugzak. \u201cHet is maar voor even.\u201d<\/p>

\u201cAh, die kleine kan ik prima aan\u201d, zei opa, die nu trots zijn rug rechtte.\u00a0<\/p>

Zijn dochter keek om zich heen. \u201cDie kleine is er anders allang vandoor.\u201d<\/p>

\u201cZorg jij er maar voor dat die man van je niet al te roekeloos is,\u201d zei hij zacht, terwijl hij haar een stevige omhelzing gaf.<\/p>

\u201cNou, pa…\u201d Ze beet op haar lip en draaide nerveus aan haar trouwring. \u201cDoe alsjeblieft zelf ook voorzichtig.\u201d<\/p>

\u201cGa nu maar,\u201d drong haar vader aan, terwijl hij in haar schouder kneep. \u201cMijn houdbaarheidsdatum is allang verstreken.\u201d<\/p>

\u201cKom je snel weer terug?\u201d vroeg Haruka, die opeens weer opdook en haar moeder van achteren besprong.
\u201cAh, ik dacht dat je me al vergeten was, tussen al die mooie spullen hier.\u201d
\u201cEerder vergeten spullen,\u201d zei opa terwijl hij nu zachtjes in Haruka’s wang kneep. \u201cZe is de enige bezoeker vandaag die nog ge\u00efnteresseerd is in stoffige kledingstukken, gebroken kruiken en munten achter glas.\u201d<\/p>

\u201cOpa, kan je eigenlijk wel zomaar weggaan van de ingang?\u201d vroeg Haruka, die net afscheid had genomen van haar moeder en nu hand in hand met hem naar de bibliotheekvleugel liep.
\u201cAch, tegenwoordig komt er toch bijna niemand meer. Het is niet meer dan een opslag geworden sinds mensen het verleden in alle geuren en kleuren kunnen beleven via simulaties.\u201d
Onderweg haalde opa wat boeken uit de kasten die ze passeerden. Het waren verhalen die hem altijd hadden geboeid. Hij glimlachte toen hij zich realiseerde dat hij iets van zichzelf in haar herkende.<\/p>

Haruka keek vragend op toen hij haar de zorgvuldig gekozen boeken aanreikte. Zijn glimlach verdween echter toen ze haar hoofd schudde en naar een kussentje op de grond wees. Hij volgde haar en liet zich er met een zucht naast zakken.
Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij toe hoe ze de boeken liet zien die ze zelf al had verzameld in de korte tijd dat ze van haar moeder weg was geweest: wiskunde, biologie, een scheikundeboek vol complexe formules en het eerste dat ze opensloeg leek iets te zijn over programmeren.
Hij zuchtte diep, verbaasd over hoe gedisciplineerd ze zich op zulke droge stof leek te storten.<\/p>

\u201cKleine dame, besef je dat programmeren achterhaald is? Kunstmatige intelligentie doet tegenwoordig al het werk. En de taal die je nu bestudeert, wordt al jaren niet meer gebruikt.\u201d<\/p>

Haruka keek hem aan met grote, onschuldige ogen. \u201cDit is mijn geheime taal,\u201d zei ze.
Opa schoot in de lach. \u201cJe bent echt een bijzondere. Heb je er al eens mee gewerkt dan?\u201d<\/p>

Ze schudde haar hoofd. \u201cNee, mijn ouders staan het niet toe.\u201d<\/p>

Hij knikte begrijpend. \u201cHet is meer dat ze willen dat je iets doet dat meer past bij je leeftijd. Maar als je dit soort oude dingen interessant vindt, ben je wellicht ook ge\u00efnteresseerd in oude snuisterijen.\u201d<\/p>

\u201cOjiisan, wat bedoel je met snuisterijen?\u201d vroeg ze nieuwsgierig.<\/p>

\u201cKleine hebbedingetjes van vroeger, die tegenwoordig misschien niet veel waarde hebben, maar voor een geoefend oog zoals het jouwe van onschatbare waarde zijn.\u201d\u00a0<\/p>

Ze sloot haar boek en staarde met open mond naar haar opa.\u00a0<\/p>

\u201cHet lijkt erop dat ik eindelijk je aandacht heb.\u201d Hij pakte de rugzak die hij van zijn dochter had gekregen en hield hem omhoog. ‘stop je boek er maar in. Niemand zal het merken als jij het meeneemt\u201d, fluisterde hij met zijn vinger op zijn lip.<\/p>

Hij leidde haar naar een ander deel van het museum waar vitrinekasten vol lang vergeten accessoires uit het verleden stonden. \u201cHier hebben we een telefoon waarmee mensen vroeger belden, en dit apparaatje noemden ze een camera waarmee je bewegende beelden kon vastleggen.\u201d Hij opende een van de vitrinekasten en haalde een doosje tevoorschijn. \u201cMaar kijk, dit kleine ding is echt bijzonder.\u201d<\/p>

Haar ogen werden groot, terwijl ze haar vingers over de letters van “Personal Assistant VI” liet glijden. \u201cDit is gewoon een oude computer!\u201d<\/p>

\u201cNou, niet helemaal\u201d, legde hij uit, terwijl hij op het doosje tikte. \u201cAl die geheimtaal van jou heeft geleid tot dit kleine apparaat. Het was een assistent die vroeger iedereen bij zich droeg. Later werd deze verboden en aangepast zodat het niet alles meer kon. Dit kleine apparaat is vergeleken bij alle kunstmatige intelligentie die we nu gebruiken behoorlijk dom. Maar het heeft met de juiste ondersteuning de potentie om alle andere te overtreffen.\u201d Hij stopte het doosje in haar rugzak en zette deze stevig vast op haar rug. \u201cIs het niet te zwaar?\u201d<\/p>

Ze schudde haar hoofd en drukte een stevige kus op zijn wang. \u201cDank u wel, ojiisan!\u201d<\/p>

\u201cNou, nou, niet te snel. Deze is kapot en is zo goed als onschadelijk gemaakt. Maar ik weet zeker dat zo’n knapperd als jij er wel raad mee weet.\u201d<\/p>

Toen hij de rits wilde sluiten, schudde het hele gebouw door een oorverdovend geluid. Overal om hen heen waren harde knallen te horen die delen van het plafond deden instorten. Haruka dook verschrikt ineen. Een brokstuk ter grootte van een eettafel kwam recht op haar af. Het beton schampte langs zijn schouder toen opa haar uit de baan van het vallende puin duwde. De vitrinekast waartegen ze aan botsten, spatte uiteen, en de modeltreinen die erin stonden vielen op hen neer. Een ongekende oerkracht kwam in hem naar boven en deed al zijn pijntjes vergeten. Hij tilde Haruka van de grond en rende met haar door de veel te lange gangen. Haruka begon te hoesten van de dikke stofwolk die ontstond. De metershoge glazen ramen barstten uit elkaar en regenden op hen neer. Stukken glas verwondden hem van alle kanten, terwijl hij haar met zijn lichaam probeerde te beschermen. Via gewaagde sprongen, korte sprintjes en een flinke dosis geluk vond hij de trap naar beneden.<\/p>

\u201cOjiisan, mijn oog doet pijn\u201d, zei zijn kleindochter zachtjes, terwijl ze naar adem hapte.<\/p>

\u201cWe zijn er bijna, nog even volhouden.\u201d\u00a0<\/p>

Terwijl ze de laatste trap afdaalden, klaarde de lucht eindelijk op. Het klimaatsysteem, dat speciaal ontworpen was om de ruimte op de perfecte temperatuur te houden, maakte een krakend geluid en draaide overuren. Hij legde Haruka voorzichtig neer op een stapel zorgvuldig ingepakte schilderijen. Bij het zien van haar gewonde oog deinsde hij verschrikt achteruit.<\/p>

\u201cOjiisan,\u201d hoestte ze, \u201cwat is er gebeurd?\u201d<\/p>

\u201cNee, niets ernstigs, lieverd. Ik zorg ervoor dat alles weer goed komt.\u201d\u00a0<\/p>

Hij zocht gehaast naar een verbanddoos die aan de verlaten wachtpost hing. Met een injectiespuitje diende hij een kalmerend middel toe in haar nek, waarna hij voorzichtig een stuk glas uit haar oog verwijderde. Hij had nog maar net haar oog verbonden toen er opnieuw een harde klap klonk. Een stuk staal, dat leek op een rotor van een vliegtuig, boorde zich diep in de muur. De weg die het aflegde, doorsneed genadeloos opgestapelde kratten en reduceerde vele generaties oude standbeelden tot puin.\u00a0<\/p>

De ventilatie-unit ontvlamde en zette de kunstwerken eronder in lichterlaaie. Uit de sproei-installatie sijpelde slechts een enkel druppeltje water. De rook en de vlammen verspreidden zich snel. Opa raakte in paniek. Hij propte het verbandmateriaal snel in zijn zakken en keerde met Haruka in zijn armen terug naar de wachtpost. Daar vernielde hij een ventilatierooster en kroop haastig naar binnen, terwijl de hitte van het vuur zijn schoenzolen deed smelten.<\/p>

Haruka werd wakker met een droge keel en een zwaar hoofd. Ze voelde koude lucht op haar huid en alles was stoffig. Toen ze haar ogen probeerde te openen, schoot er een scherpe pijn door haar hoofd. E\u00e9n oog bleef gesloten, muurvast en bonkend van pijn. Voorzichtig raakte ze de dikke laag verband aan die om haar hoofd gewikkeld was. Ze reikte naar het glas water naast haar, stootte het bijna om maar greep het net op tijd. Haar kurkdroge keel voelde ze in \u00e9\u00e9n keer schoonspoelen toen ze het achterover sloeg. Haar gezicht vertrok door de bittere smaak, maar de pijn en duizeligheid verdwenen direct. Ze bekeek haar gehavende kleding en de vele stukken verband die haar bedekten. Haar ogen gleden over de talloze scheuren in de muur die van de vloer tot aan het plafond liepen. Boven haar hingen stroomdraden naar beneden en diverse plafondpanelen waren op de vloer gestort. De spierwitte ruimte leek op een operatiekamer, met alleen een bed in het midden waarop ze zelf lag. Veel krukken, lampen en apparatuur waren omgevallen en de inhoud van de bovenste kasten lag verspreid over de vloer.\u00a0<\/p>

Haar hoofd draaide abrupt als reactie op een enorme dreun die van buitenaf leek te komen. De twee stalen deuren die de ruimte afsloten, vlogen open en een dikke rookwolk stroomde naar binnen. In het midden van die wolk verscheen het silhouet van een man die een grote gereedschapskist vasthield. Hij trok zijn gasmasker af en sloeg met kracht op het bedieningspaneel naast hem, waardoor de deuren zich met een klap sloten.<\/p>

\u201cOjiisan, ben jij dat?\u201d vroeg Haruka, verscholen onder de dekens.<\/p>

\u201cJa, zeker.\u201d<\/p>

\u201cWaar zijn we, ojiisan?\u201d<\/p>

\u201cVeilig, in een oude en lang vergeten legerbunker onder het museum. Maar kleintje, ik vrees dat de oorlog ons nu ook heeft bereikt.\u201d<\/p>

\u201cEn pa en ma dan?\u201d<\/p>

\u201cDie zijn weer terug voordat je het weet.\u201d\u00a0<\/p>

Een golf van angst en verdriet overspoelde Haruka terwijl ze naar haar voeten staarde, zich afvragend of haar ouders wel veilig waren. Ondanks de overweldigende geur van rook en zweet omhelsde ze opa stevig toen hij naast haar kwam zitten. Geschrokken trok ze haar vingers terug toen ze zijn kleverige bloes aanraakte. De grijze vlekken die onder het as en gruis zaten, waren geen gewone viezigheid. Terwijl ze het plakkerige spul tussen haar vingers wreef en de verborgen dieprode kleur opmerkte, wist ze het zeker. Het was bloed.<\/p>

\u201cNiks aan de hand, Haruka\u201d, zei hij geruststellend toen hij zag dat haar grote oog op hem gericht was.\u00a0<\/p>

Hij kuste haar voorhoofd en greep haar rugzak. Toen hij haar het kleine witte doosje overhandigde dat hij er eerder in had gestopt, knipperde ze even. Haar aandacht werd meteen getrokken door zijn gerimpelde voorhoofd en het verschroeide haar dat er verre van goed uitzag. Ze besloot er niet verder op in te gaan en richtte haar aandacht op wat ze had gekregen. Met enige voorzichtigheid opende ze het en ontdekte een eivormig apparaatje dat niet groter was dan haar handpalm. Het begon meteen te zoemen toen ze het oppakte.<\/p>

\u201cMy name is\u2026 Bro\u2026 Bro\u2026 Bro\u2026 Tama\u2026 Tamah\u2026 R\u2026\u201d<\/p>

\u201cAh, ik kan er geen woord van verstaan…\u201d<\/p>

\u201cAdapting language… Japanese recognized.\u201d\u00a0<\/p>

Met haar duim veegde ze het stof van de display af, waardoor letters en cijfers zichtbaar werden.<\/p>

\u201cNaam apparaat:… data niet beschikbaar…\u201d<\/p>

\u201cBro Tamah?\u201d<\/p>

\u201cBro Tamah geregistreerd, naam gebruiker?\u201d<\/p>

\u201cHaruka.\u201d<\/p>

De monotone stem werd zo zacht dat ze het apparaatje bij haar oor moest houden. \u201cData… corruptie, lage stroom, zelfuitschakeling geactiveerd.\u201d<\/p>

Ze hoorde iets rammelen toen ze het heen en weer schudde. \u201cOjiisan, ik denk dat deze het niet meer doet.\u201d<\/p>

Na een reeks heftige hoestbuien probeerde opa te spreken. Met zijn handen leek hij zijn ribben te ondersteunen.<\/p>

\u201cHier\u201d, zei hij met een gebroken stem, terwijl hij opstond en de gereedschapskist naast haar op bed gooide. \u201cHoe oud of vergeten het ook is, een beetje aandacht doet wonderen\u201d, zei hij met een knipoog, terwijl hij haar door de harenstreek.<\/p>

\u201cGaat het wel, ojiisan?\u201d zei Haruka toen ze merkte dat zijn ogen steeds dichtvielen. \u201cOf heb je zelf ook wat extra schroefjes nodig?\u201d<\/p>

Opa schoot in de lach. \u201cAu, Haruka.\u201d Opa begon weer te hoesten. \u201cMisschien moet ik ook even offline.\u201d Hij trok lades open en pakte verband, gaas, potjes met pillen, zalfjes en zelfs injectienaalden. \u201cNu het met jou weer beter gaat en de rook niet meer binnendringt, ga ik mezelf ook maar eens verzorgen.\u201d\u00a0<\/p>

Hij liep naar een enkele deur en hield zijn oog voor een scanner. \u201cWelkom terug, Oud-Generaal Hiroshi Ry\u016bkan.\u201d<\/p>

\u201cOjiisan, je bent wel echt oud als zelfs de computer dit al zegt\u201d, zei ze plagerig, terwijl ze haar tong uitstak.<\/p>

\u201cKijk eens aan, zo te zien ben je weer helemaal jezelf. \u201cAls je straks sterk genoeg bent om weer op je benen te staan, mag je deze ruimtes hier verkennen. Ik neem aan dat ik jou niet hoef te vertellen dat je die rokerige ruimte niet meer in mag?\u201d<\/p>

Haruka knikte gehoorzaam en keek haar opa na, terwijl hij naar de andere kant van de ziekenboeg liep waar de faciliteiten zich verder uitstrekten.<\/p>

\u201cGeef me een uurtje en ik ben weer helemaal opgeknapt\u201d, zei hij geruststellend.<\/p>

\u201cIs goed, ojiisan!\u201d antwoordde ze, terwijl ze op haar onderlip beet, een gewoonte die ze van haar moeder had overgenomen.<\/p>

Met haar nagel probeerde ze het ei te openen, maar de schroefjes hielden haar tegen om de inhoud te bekijken. In de gereedschapskist vond ze een laspistool met beschermende bril. Niet iets wat ze had verwacht tegen te komen, maar de vuile vlekken die opa erop had achtergelaten, gaven aan dat hij hier een goede reden voor had gehad. Na wat grondig zoeken vond ze wat ze nodig had en slaagde erin het apparaat te openen. Een sprankeling van opwinding was te zien in haar ogen. Ze ontdekte dat het gerammel afkomstig was van losliggende draden en wist nu meteen wat er ontbrak: de computerchip. Ze speurde de ruimte af en keek naar de deur die opa had geopend. Er lagen hier meer dan genoeg apparaten, maar ze zou niet zomaar een chip accepteren voor haar nieuwe partner.\u00a0<\/p>

Het geluid van stromend water bereikte haar oren, opa was blijkbaar onder de douche gestapt. Ze sprong met Bro Tamah in haar hand uit bed en daalde via de deur die hij had opengezet een trap af naar een metalen gang. Om de paar meter waren dikke balken en palen ter versteviging aangebracht. De vloer was bekleed met een ruwe, rubberachtige mat en tot haar verbazing was alles nog heel en schoon. Via de doorzichtige panelen in de wand zag ze aan haar rechterkant iets dat sterk leek op haar schoolkantine, terwijl aan haar linkerzijde opslagruimtes lagen. Verderop ontdekte ze enkele zijgangen met trainingsfaciliteiten en slaapvertrekken. Haar volledige aandacht werd echter getrokken door een enorme deur aan het einde van de gang. Verbaasd keek ze op toen ze haar hand op het scanpaneel legde en de deur vanzelf openging naar wat leek op een controlekamer. Zou opa haar misschien al toestemming hebben gegeven?\u00a0<\/p>

Een enorm scherm hing aan de muur met de plattegrond van Tokyo erop. Door de vele rode kruisen, meldingen en knipperende icoontjes kon ze nauwelijks opmaken wat er precies aan de hand was. Het enige wat ze herkende, waren de namen van haar ouders in de buurt van de Tokyo Skytree. Haar hand gleed langs de donkerrode vlaggen die van het plafond tot de grond hingen. In het midden van elke vlag stond “Japan” geschreven in witte kanji-tekens, samen met het logo van een militaire eenheid: een samoerai-zwaard dat door een cirkel stak. Het was het embleem van de oude militaire eenheid die ooit deze bunker beheerde.\u00a0<\/p>

In het midden van de ruimte stond een grote tafel met een holografische projectie van de bunker. Op het hologram begonnen enkele delen al te knipperen. Deze holotafel toonde gedetailleerde meldingen van de rook en toonde camerabeelden waarop te zien was dat delen van de gangen naast de ziekenboeg waren ingestort. Onder de tafel viel haar oog op een rooster waaruit een koele bries stroomde. Ze probeerde het open te wrikken, maar het zat muurvast.\u00a0<\/p>

\u201cDie holotafel hoeven we toch niet te gebruiken. Ik kan hier vast wel een computerchip uithalen\u201d, zei ze, terwijl ze naar Bro Tamah keek.\u00a0<\/p>

\u201cGaat alles goed daar?\u201d vroeg opa, die haar weer terug in de ziekenboeg zag rommelen in de gereedschapskist die hij had achtergelaten.\u00a0<\/p>

\u201cJa, ojiisan, alles is in orde. Ik ben bezig met Bro Tamah repareren.\u201d\u00a0<\/p>

\u201cHelemaal goed, kleine. Maar doe alsjeblieft wat voorzichtiger.\u201d<\/p>

Terug in de controlekamer zette Haruka opa’s lasbril op en greep ze het laspistool om de vier bouten van het rooster van de holotafel weg te smelten. Haar gezicht vertrok bij het openschoppen van het rooster. De pijn van enkele wonden plaagde haar lichaam, maar het kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Op handen en voeten kroop ze door een zelfs voor haar te krappe ventilatieschacht, waarin in de hoeken vele bundels gekleurde draden liepen. Ze besloot deze draden te volgen en werd door bochten en dalingen geleid naar een ruimte die verborgen leek te liggen onder de controlekamer. Alle draden kwamen samen bij een punt in de vloer.<\/p>

\u201cAh, daar moet wel iets voor Bro Tamah te vinden zijn\u201d, zei Haru, terwijl ze naar de donkere doos liep die in het midden van een bak met water lag. Ze stapte tot aan haar knie\u00ebn in het koelwater, waarin vele honderden lampjes weerkaatsten. In de duisternis, met de zaklamp in haar hand, gaf het haar het gevoel dat ze door een sterrenhemel liep. Het aanraken van het water was alleen een heel stuk minder prettig. Haar wonden prikten door het water, maar haar vastberadenheid dreef haar voort. Ze haalde de schroevendraaier uit haar achterzak en maakte een paneel open dat boven het water uitstak. Een computerscherm klapte zich uit: “Wachtwoord”. Na enkele verwoede pogingen en vele “Errors” later begon ze ge\u00efrriteerd te raken. Met haar schroevendraaier wrikte ze het scherm open, vormde een kommetje met haar hand, vulde het met water en goot het rechtstreeks in de gevormde opening. Er gebeurde niks. Met de schroevendraaier begon ze wild in de draden te prikken. Het zweet gutste al langs haar voorhoofd in deze klamme en warme ruimte. E\u00e9n druppel gleed van haar kin en viel recht tussen twee contactpunten. Door de kortsluiting verspreidde zich een rookpluim, gevolgd door het oprijzen van een massieve pilaar uit het water. \u201cHm, zou het misschien daarin zitten?\u201d\u00a0<\/p>

Gewapend met haar laspistool omzeilde ze het nieuwe scherm dat zich uitklapte. Met vaste hand sneed ze een cirkel in de pilaar waarachter datgene verborgen zat waarop ze gehoopt had: een computerchip die van onder tot boven doorliep, waarbij in het midden, waar zij de opening had gemaakt, de kleur en vorm anders waren. Met gouden letters was op dit punt een tekst gegraveerd: “Ry\u016bkan Industries”. Met haar vingers gleed ze door de opening en klikte een deel van de chip los. Ze vermoedde dat het niet veel uitmaakte welk stuk ze pakte, aangezien tegenwoordig alle chips modulair waren. Haar moeder had uitgelegd dat modulair zoiets was als speelblokken, maar dan voor volwassenen. Het waren speciale onderdelen die op elkaar geklikt konden worden om bijvoorbeeld een huis, een computer of zelfs een robot te bouwen. Een bijkomend voordeel was dat de AI alles naadloos integreerde tot een geheel. En als er een fout optrad, konden de onzichtbare nanomachines van de AI die zelf corrigeren.<\/p>

\u201cOh, hallo ojiisan\u201d, begroette Haruka hem, terwijl ze zich met moeite uit de ventilatieschacht wurmde en meteen naar zijn militaire laarzen staarde. Haar opa had haar in de controlekamer gevonden, waar hij haar ongeduldig opwachtte, zijn armen stevig over elkaar geslagen.<\/p>

\u201cZeg, kleine, ik kan jou echt niet alleen laten\u201d, zei hij, terwijl zijn ooglid begon te trillen. Met zijn hand raakte hij de roodgekleurde plekken op haar kleding aan. \u201cGeweldig en ik had net nog alles schoongemaakt en verbonden.\u201d<\/p>

\u201cOjiisan, waarom staat onze naam op de computerchip daar beneden?\u201d<\/p>

\u201cNee toch, Haru, ben je serieus… Hoe heb je dat \u00fcberhaupt kunnen zien?\u201d Opa pakte het lege laspistool op en keek naar Haruka. Een ondeugende grijns verscheen op haar gezicht.\u00a0<\/p>

\u201cHeb je dit soms ook uit een van je boeken geleerd?\u201d\u00a0<\/p>

Haru schudde haar hoofd. \u201cNee, dat heeft mama me geleerd.\u201d\u00a0<\/p>

\u201cNiet te geloven, ik kan wel zien dat we familie zijn.\u201d<\/p>

Een reeks luide knallen was te horen in de gangen en deed de bunker trillen. Nieuwe meldingen verschenen op de holotafel, maar waren nu onleesbaar doordat slechts een reeks enen en nullen zichtbaar werd.<\/p>

\u201cWat een timing\u201d, merkte opa op, terwijl hij een van de wapenkasten in de controlekamer opentrok.<\/p>

\u201cKomen pa en ma ons redden?\u201d<\/p>

\u201cNee, integendeel. We worden aangevallen.\u201d Opa trok snel beschermende kleren aan en stak een handwapen in zijn heupholster. \u201cZet deze op\u201d, beval opa, terwijl hij haar een helm met een klein vizier aanreikte. \u201cDit is een observatiehelm. Oorspronkelijk ontworpen om beelden van drones en soldaten op het veld te volgen. Maar in dit geval kun je ook met mij communiceren en zelfs de beschermende functies van de bunker gebruiken.\u201d<\/p>

\u201cWauw, ojiisan! Dit is geweldig\u201d, juichte ze.\u00a0<\/p>

Zonder enige angst of paniek zette ze de veel te grote helm op. Terwijl de holotafel nog steeds onleesbaar was en tijd nodig had om de ontbrekende computerchip te corrigeren, verschenen er digitale schermen voor haar ogen die alleen voor haar zichtbaar waren. Hierdoor kon ze alsnog mogelijke opties zien.<\/p>

\u201cInderdaad, zie het maar als een soort computerspel\u201d, merkte opa op, terwijl hij haar zag prikken in de lucht met haar vinger. Hij nam een groter wapen van het rek en vulde zijn tas en borstzakken met munitieclips. \u201cWat een gewicht…\u201d, kreunde opa, terwijl hij met zijn hand zijn onderrug ondersteunde. Het was duidelijk merkbaar dat hij te oud was voor dit soort acties. Opa haalde diep adem en keek Haruka vastberaden aan. \u201cHaruka, onthoud dat dit geen gewoon spel is. Het gaat om leven en dood.\u201d\u00a0<\/p>

Haruka knikte ernstig en richtte haar aandacht weer op de schermen voor haar.\u00a0<\/p>

\u201cOjiisan, ze proberen sectie C zone 2 binnen te dringen.\u201d\u00a0<\/p>

Opa snelde naar het betreffende gebied in de bunker en probeerde de deur naar zone 2 te sluiten, maar het mechanisme zat muurvast.\u00a0<\/p>

\u201cIk krijg deze deur niet dicht. Haruka, kun je vanaf de controlekamer iets voor me betekenen?\u201d vroeg opa via de microfoon.\u00a0<\/p>

Haruka zocht naar mogelijke oplossingen. “Ongeldige rechten, geen toegang”, weerklonk de frustrerende boodschap. Haar vingers vlogen over het virtuele toetsenbord.<\/p>

\u201cHeb je Bro Tamah al opgestart? Met die nieuwe chip kan hij je misschien al helpen.\u201d<\/p>

Met haar vinger wrikte ze snel de chip erin en hield ze een knop ingedrukt, waarna dezelfde getallen als op de holotafel zichtbaar werden.\u00a0<\/p>

\u201cOjiisan, ik denk dat het werkt.\u201d Harde knallen en geweervuur onderbraken haar antwoord. \u201cWelkom terug, Ry\u016bkan-san\u201d, sprak het apparaat tegen haar. \u201cBro Tamah, ojiisan is in gevaar. Kun je hem helpen?\u201d vroeg Haruka.\u00a0<\/p>

Een rustige en deftige stem antwoordde: \u201cNieuwe gebruiker ge\u00efdentificeerd als Haruka Ry\u016bkan.\u201d<\/p>

Haruka keek met verbazing toe hoe het grote scherm in de ruimte in razend tempo werd opgeschoond. De holotafel en het scherm waar ze eerder geen toegang toe had, leek nu plotseling te werken. \u201cBro Tamah, is dit jouw werk?\u201d vroeg ze.<\/p>

\u201cUiteraard, mevrouw Haruka. Hoe wilt u de heer Ry\u016bkan helpen?\u201d<\/p>

\u201cHoe kun je hem helpen?\u201d vroeg Haruka.<\/p>

\u201cHier zijn enkele opties:\u00a0<\/p>

  • Lampen uitzetten, 5% kans van slagen.\u00a0<\/li>
  • Deuren gesloten houden, 15%.\u00a0<\/li>
  • Onttrekking van zuurstof uit de aangrenzende gangen, 25%.\u00a0<\/li>
  • Chemische middelen toedienen, 45%.\u00a0<\/li>
  • Verdedigingsturrets activeren, 60%.\u00a0<\/li>
  • …\u201d<\/li><\/ul>

    \u201cBro Tamah, activeer ze allemaal!\u201d beval Haruka.<\/p>

    \u201cZeker, commandant Haruka.\u201d<\/p>

    \u201cOjiisan, kun je me horen?\u201d vroeg ze.<\/p>

    \u201cHaru, Haruka,\u201d proestte opa, terwijl ze hem op de schermen zag terugrennen, \u201cZo te zien is alles gelukt!\u201d Hij keek door het raam van de deur toen hij deze achter zich sloot. Enorme geweren daalden uit het plafond, waarbij de verste al direct begon te vuren.<\/p>

    \u201cBro Tamah, wat is de kans dat we hen kunnen tegenhouden?\u201d<\/p>

    \u201cMet de huidige middelen voorspel ik 45%. Correctie, 40%. Mijn excuses, ik bedoel 25% kans van slagen.\u201d<\/p>

    \u201cWaarom? Wat gebeurt er opeens?\u201d<\/p>

    \u201cMijn sensoren detecteren de aanwezigheid van een geautomatiseerde militaire eenheid. Op basis van deze dreiging heb ik aanvullende protocollen geactiveerd. Mevrouw Haruka, u heeft nu toegang tot het volledige drone en robotarsenaal.\u201d<\/p>

    \u201cOjiisan, kom alsjeblieft terug!\u201d schreeuwde Haruka boven het geweervuur en de explosies uit. Ze gebruikte haar vingers om de posities van de nieuwe verdedigingswerken te selecteren, die onmiddellijk tevoorschijn kwamen achter verborgen panelen in de gangen. Opa’s reactie ging verloren in het lawaai, maar zijn bewegingen suggereerden dat hij zich terugtrok. Hij klopte trots op de gepantserde schouders van een mensachtige robot, die hem een wat houterige buiging gaf.\u00a0<\/p>

    \u201cNee, ojiisan!\u201d schreeuwde Haruka toen opa op de grond viel. Een straal had zich door de deur heen gebrand en had hem in het been geraakt. Om niet nog een keer geraakt te worden, drukte hij zich tegen de wand van de gang en hield zich verscholen achter een van de steunpilaren.<\/p>

    \u201cHaruka, ik kan een ongebruikelijk bestrijdingsmiddel toepassen. Uw ojiisan krijgt dan de benodigde tijd om weg te komen. Voor een succesvolle blokkade moet de heer Ry\u016bkan echter handmatig de laatste handeling verrichten. Kunt u mij alstublieft direct doorverbinden met de hoofdgebruiker?\u201d\u00a0<\/p>

    \u201cOjiisan, Bro Tamah heeft een plan om je daar weg te krijgen. Ik verbind je nu door.\u201d<\/p>

    Haruka legde haar helm naast het witte ei van waaruit Bro Tamah opereerde. Op het grote scherm was opa te zien in een van de vele gangen van de bunker. Hij probeerde kruipend te ontsnappen en leek met Bro Tamah te spreken, maar zijn woorden waren niet te horen.<\/p>

    \u201cAh, deze herken ik\u201d, zei Haruka, terwijl ze nu ook in de wapenkasten in de controlekamer dook. De gevonden holster was echter veel te groot om op haar heup te dragen. Ze droeg hem daarom maar op haar rug door de riemen strak aan te trekken. Het handwapen, dat ze thuis als verzamelobject ook in de werkkamer van haar vader had zien liggen, schoof ze in het holster op haar rug. De beschermende kleding was veel te groot, dus greep ze enkel wat munitieclips en snelde naar de gang waar opa zich bevond.<\/p>

    Toen ze langs de ziekenboeg liep, verscheen er een vreemde blauwe gloed in de ruimte en leken er kleine lichtflitsen te ontstaan tussen de stalen balken en de openingen in de ruimte. Plotseling werden de magazijnen uit haar handen getrokken. Een onzichtbare kracht liet deze en alle andere metalen voorwerken als een magneet aan het plafond plakken. Haar blik ging naar beneden naar haar voeten, omdat ze van de grond kwam. Met een stevige ruk werd ze nu zelf tegen het plafond gedrukt en kon ze geen kant meer op. Ze aanschouwde hoe de hele ruimte gehuld werd in een blauwe mist. Zelfs de zwaardere metalen apparaten leken langzaam van de grond te komen. Uit angst om verpletterd te worden door al dat metaal bevrijdde ze zichzelf uit haar holster en kwam als een kat op haar voeten terecht. Ze keek omhoog naar haar onbereikbare wapen.\u00a0<\/p>

    Op dat moment werd ze door een enorme schokgolf weggeblazen. Met haar hoofd kwam ze hard in aanraking met de grond en werd vervolgens bedolven onder al het metaal dat zojuist nog boven haar hing. Onder het bulderende geweld van exploderende geluiden veranderde haar omgeving in duisternis.<\/p>

    Een sissend geluid vulde de lucht toen de capsule waarin Haruka lag openging. Ze ontwaakte langzaam en tastte met haar handen naar haar ogen, verbaasd dat ze weer scherp kon zien. De pijn en verwondingen over haar lichaam leken te zijn verdwenen na wat voor haar voelde als een diepe nachtrust. Nog voordat ze uit de capsule stapte, begon ze haar armen krachtig over haar lichaam te wrijven om warmte te genereren. Haar adem veranderde onmiddellijk in een wolkje condens door de ijzige lucht.\u00a0<\/p>

    \u201cWat een vreemde ruimte\u201d, mompelde ze, terwijl ze nieuwsgierig rondkeek. De kamer was bezaaid met een wirwar van buizen en draden, die als kronkelende slangen uit alle hoeken leken te komen en naar haar toe liepen. Naast haar bed stonden gasflessen en energiecellen van verschillende groottes. \u201cWat is dit allemaal?\u201d Ze staarde in gedachten naar een van de lampen die langzaam feller werd en zei: \u201cEn waar is ojiisan nou?\u201d<\/p>

    Ze liep naar een stapel netjes opgevouwen legerkleding. Zelfs al waren dit de kleinste maten, ze merkte meteen op dat haar opa ze met kleurrijke stiksels had ingekort. Dat haar legerkisten een paar maten te groot waren, interesseerde haar niet. Haar enige verlangen was om haar voeten wat op te warmen. Haar stevige trek dwong haar om de relatief warme ruimte te verlaten en verder te zoeken in de veel te donkere en ijskoude bunker.<\/p>

    Door het beetje licht dat in de gangen aanwezig was, fonkelden de gevormde ijskristalen aan de stalen draagbalken. Het gaf een magische sfeer aan de kille ruimte en maakte het voor haar minder angstaanjagend. Voorzichtig manoeuvreerde Haruka zich omlaag vanuit de ziekenboeg. De treden waren glad en zorgden er een paar keer voor dat ze bijna uitgleed. Uiteindelijk bereikte ze de onderste verdieping. Het dunne laagje sneeuw dat hier lag was een verademing. Het knisperde heerlijk bij iedere stap onder haar voeten.<\/p>

    Ze dook even de kantine in en vond al snel waar ze naar zocht: opa’s favoriete koekjes die hij altijd bij de koffie nam. Iets waarmee ze hem zeker blij mee kon maken. Haar tanden scheurden de verpakking open omdat haar verkleumde vingers het niet voor elkaar kregen. Terwijl ze nog een koekje in haar mond stopte, hield ze haar hand voor de scanner die toegang gaf tot de communicatie ruimte. De deuren bleven echter stug dicht. Met haar mouw wreef ze de scanner schoon, waarna uit het niets niet haar hand, maar juist haar oog werd gescand.<\/p>

    \u201cWelkom terug, Oud-Generaal Hiroshi Ry\u016bkan\u201d, klonk het onmiddellijke antwoord van het systeem. De deur schokte en bleef halverwege hangen.\u00a0<\/p>

    \u201cOjiisan, ben je hier?\u201d Haru wrong zich door de smalle opening snel de kamer in. Ze doorzocht de ruimte, maar er was geen spoor van opa. \u201cBen ik hier dan helemaal alleen?\u201d snikte Haru, terwijl ze haar neus ophaalde en haar tranen niet kon bedwingen.<\/p>

    \u201cGoedenavond, mevrouw Haruka,\u201d klonk een stem die haar deed schrikken, \u201cU bent niet helemaal alleen, ik ben er ook nog.\u201d\u00a0<\/p>

    Haru doorzocht haastig haar kleding, maar het eivormige apparaatje was onvindbaar.\u00a0<\/p>

    \u201cBro Tamah, ben jij dat?\u201d Ze voelde een zoemend gevoel in haar oog. \u201cWe, wat…\u201d, stotterde ze, terwijl ze met verwondering naar haar reflectie in het ijs op de muur keek.<\/p>

    \u201cEen nogal ingewikkeld cadeau van uw opa\u201d, antwoordde Bro Tamah, terwijl Haru met haar hand over haar oog wreef.<\/p>

    \u201cMaar hoe is dit mogelijk?\u201d<\/p>

    \u201cDe heer Ry\u016bkan is, hoe zal ik het zeggen, een man met vele talenten. Hij heeft vele weken gewerkt om dit op tijd af te krijgen.\u201d\u00a0<\/p>

    \u201cWat bedoel je met “op tijd”? Waar is ojiisan nu?\u201d<\/p>

    \u201cBeste mevrouw Haruka, uw opa is niet meer onder ons.\u201d\u00a0<\/p>

    Haru liet het pak koekjes uit haar handen vallen en zakte door haar knie\u00ebn. Tranen stroomden over haar wangen en lieten kleine kuiltjes achter in de sneeuw. Haar adem stokte in haar keel, terwijl ze haar hoofd heen en weer schudde.<\/p>

    \u201cWat is er met hem gebeurd? Waarom was er geen tijd?\u201d<\/p>

    \u201cMevrouw Haruka, de bunker verkeerde in een kritieke toestand na de aanval. Mijn excuses, want door mijn actie om de generatoren te overbelasten, raakte u gewond\u201d, antwoordde Bro Tamah.<\/p>

    \u201cMaar waarom is ojiisan dan dood?\u201d<\/p>

    \u201cHeer Ry\u016bkan wist te ontsnappen dankzij mijn afleiding. Hij heeft de toegang tot de bunker opgeblazen, inclusief al de indringers. Na de aanval hadden we nog maar een minimale hoeveelheid stroom en zuurstof over. Het laatste restje zuurstof is voor u gebruikt, mevrouw Haruka.\u201d\u00a0<\/p>

    Ze haalde uit naar de muur, maar weerhield zichzelf op het laatste moment door haar vuist terug te trekken. \u201cOjiisan, wat moet ik nu?\u201d<\/p>

    \u201cMevrouw Haruka, er is nog iets kleins dat de heer Ry\u016bkan heeft achtergelaten.\u201d\u00a0<\/p>

    De vloer begon te trillen. Nu pas merkte ze dat de volledige kaart van Japan in het rood was gemarkeerd.<\/p>

    \u201cBro Tamah, wat is er buiten deze bunker allemaal gebeurd?\u201d<\/p>

    Haar rechteroog projecteerde snel een reeks digitale markers op de kaart. Dit waren andere getroffen locaties, gaf het onderschrift in dikgedrukte letters aan.<\/p>

    \u201cHet was een mechanische aanval waarvan de oorsprong voor mij nog onduidelijk is. Door het instorten van delen van de bunker kan ik namelijk geen contact meer maken met de buitenwereld. “Deze meldingen zijn sinds de dag dat het gebeurde niet meer vernieuwd en blijven hier nu op hangen.” Het scherm splitste in het midden en gleed langzaam naar de zijkant, waardoor een kleine ruimte zichtbaar werd die op een vrachtlift leek.<\/p>

    \u201cDe afgelopen maanden heb ik volledige toegang tot deze militaire bunker weten te verkrijgen, een uiterst complexe onderneming die tot nu toe alleen ik, Bro Tamah, voor elkaar heb weten te krijgen\u201d, verkondigde Bro Tamah triomfantelijk.\u00a0<\/p>

    Haru rolde met haar ogen.\u00a0<\/p>

    \u201cMevrouw Haruka,\u201d zei hij met een korte pauze, \u201cIk had niet veel langzamer moeten zijn, anders zouden zowel u als ik niet meer te redden zijn geweest.\u201d<\/p>

    Met aarzelende stappen betrad Haru de lift en sloot de deuren, waarna deze begon te dalen. Hoewel de hele lift volledig doorzichtig was, leek er niets te zien te zijn. Na enige tijd schokte de lift tot stilstand en gingen de deuren weer open. Ze betrad de duistere ruimte voorzichtig. Bij haar eerste stap schoten rijen felle lampen als een kettingreactie snel achter elkaar aan, waardoor de hele ruimte onmiddellijk verlicht werd. Haar mond viel open van verbazing toen ze de immense omvang van deze ruimte besefte. Diep onder de grond stonden reusachtige robots langs de wanden van de loods, gereed voor actie.<\/p>

    Haruka herkende ze meteen: deze machines noemden ze mecha’s. Haar ouders behoorden tot de weinigen die ze daadwerkelijk konden bedienen. Deze modellen waren echter al vele generaties oud. Het frame was groot en zwaar bepantserd, maar inmiddels verouderd in vergelijking met de nieuwere mecha’s die gebruikmaakten van sterkere en lichtere materialen, waardoor ze slanker en wendbaarder waren. De wapens aan de achterkant van deze mecha’s hingen nog in de rekken en leken ballistisch te zijn, wat nu een zeldzame technologie is vanwege de opkomst van plasma-energie. Dankzij deze krachtige energiebron waren de nieuwe wapens veel krachtiger geworden, en sommige geavanceerde mecha’s konden de energie zelfs omzetten in energieschilden om inkomende aanvallen af te weren. De ruimte deed denken aan een loods waarin deze mecha’s werden onderhouden en opgeslagen. Terwijl ze verder rondkeek, besefte ze dat er genoeg apparatuur was om volledig nieuwe mecha’s te kunnen fabriceren. De bunker leek op alle fronten zelfvoorzienend.<\/p>

    Ze snelde naar een van de opslagruimtes, greep wat benodigdheden en plaatste zichzelf in het midden van de ruimte. Haar haren bond ze snel in een staart en met een diepe zucht opende ze de meegebrachte emmer. Haar aandacht werd getrokken door de dikke, enigszins klonterige verf. Ze streek met haar brede kwast door de verf om te zien hoe het reageerde. Voor wat ze het wilde gebruiken, was het prima.<\/p>

    Vastbesloten om een nieuw hoofdstuk in haar leven te beginnen, koos ze ervoor om haar naam in te korten tot alleen “Haru”. Met sierlijke kwaststreken verschenen de kanji-karakters op de vloer en ze merkte op dat de verf een beetje uitliep. De subtiele textuur die ontstond door de ouderdom van de verf voegde karakter toe aan haar kunstwerk. Hoewel het niet de verfijnde shodo-kunst van kalligrafie was die haar opa beoefende, het was duidelijk te zien dat zijn liefdevolle lessen haar hadden geholpen.<\/p>

    Bro Tamah begon zachtjes te zoemen toen hij een verschil opmerkte: \u201cHaru, bedoel je niet gewoon “lente” als je naam wordt geschreven?\u201d\u00a0<\/p>

    Haru schudde haar hoofd en glimlachte warm. \u201cHet klinkt misschien hetzelfde, maar ik heb “Haru” in een andere kanji geschreven. Het staat nu voor “opruiming” of zelfs “verlichting”.\u201d<\/p>

    Met tevredenheid bewonderde ze het resultaat, terwijl ze haar rug strekte en haar handen in haar zij plaatste. Dit was niet zomaar een symbool, het was haar belofte aan Japan en aan zichzelf. Ze zou koste wat kost de eer van haar familie hoog houden en erachter komen wat er met hen en Japan gebeurd was. Haar kenmerkende grijns verscheen op haar gezicht en ze knakte haar knokkels. Zo, klaar voor wraak.\u201d Ze veegde haastig haar vochtige ogen droog met haar mouw en slikte haar angst weg.\u00a0<\/p>

    \u201cDat is een uitstekende motivatie,\u201d antwoordde Bro Tamah, \u201cer is echter een kleine kanttekening. Je bent nog steeds minderjarig. Meneer Ry\u016bkan heeft strikte beperkingen opgelegd voor het gebruik van deze faciliteiten totdat je volwassen bent…\u201d<\/p>

    Met een luide schreeuw van opgekropte frustratie smeet ze de kwast op de grond, trapte de emmer omver, zuchtte diep en mompelde: \u201cDat maak ik zelf wel uit.\u201d<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\n<\/div>\n

    \n \t\t
    \n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

    -Einde-<\/strong><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\n<\/div>\n\t\t<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    Ry\u016bkan Haruka drukte haar wang tegen de glazen deuren. Binnen was het donker, op een paar knipperende lampen na. Ze zag opa zitten, precies zoals ze hem zich herinnerde: zijn rug licht gebogen, handen losjes op het toetsenbord en zijn hoofd voorover gezakt alsof hij elk moment in het scherm kon vallen. Net op dat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-548","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/548","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=548"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/548\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":570,"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/548\/revisions\/570"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/valentineplaisier.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=548"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}